تروریستها در تهران

سلام

من توی سالهایی بزرگ شده ام که واژه ی ترور, یکی از کلید واژه های جامعه اون روزها بود.
و بعدا جنگ هم به این وضع دامن زد و شدیدترش کرد.
روی که بدنیا آمدم، روز جنگ مسلحانه در تهران بود. روزی که هر مردی که ریش داشت رو با تیغ موکت بُری سر می بُریدند...
ده روزه بودم که پدرم غروب با شهید بهشتی قرار ملاقات داشت و نزدیک ظهر حزب جمهوری رفت هوا...
یک ماهه بودم که رئیس جمهور و نخست وزیر کشته شدند.
خودم با چشمهای خودم تیکه های آدم رو روی درختهای دانشگاه تهران بعد از انفجار نماز جمعه دیدم...
دبستان میرفتم که توی همین خیابان مجاهدین اسلام روبروی مجلس، انوبوس شرکت واحد منفجر شد و مردم جزقاله شدند.
همیشه بهمون هشدار میدادند که اگه ساک یا چمدان بی صاحب دیدید اطلاع بدید.
توی مدرسه کلی مامان و باباهای همکلاسی هام رو منافقین کشته بودند به وضع های فجیع.
و و و...
اینها جدای خاطراتم از جنگه....
بعد ماجرای کشتار حاجی ها در مکه... که همکلاسی هایم که فرزند شهید بودند و به انتظار که مادرهاشون براشون از مکه عروسک سخنگو بیارن... با خبر بی مادر شدن مواجه شدند...
بعد ماجرای فجیع ناو وینسنس... و نقاشی دردناکم که توی برنامه کودک نشون دادند...

من با تروریسم بزرگ شده ام.
اتفاق امروز* برای من اتفاق فجیعی نبود. گرچه به شدت دردناک بود. چون به هر حال امنتیتی که سالها عزیزان زیادی رو به پاش قربانی کرده بودیم در معرض نگاه بد قرار گرفته بود.
اما، نترسیدم. نمیترسم. گرچه که منتفرم که دوباره زبانم لال بخواد اون اتفاقها بیفته.
من قدر "وحدت" رو میدونم. اینو میدونم که مهمترین کاری که باید انجام بدیم اینه که نترسیم و دستهامون رو محکمتر به هم قفل کنیم و حواسمون رو خیلی بیشتر به اطرافمون جمع کنیم.
این روزها هم میگذره و یه روزی به اون لیست بالا اضافه ش خواهم کرد...
ولی آرزو میکنم که ریشه ترور و جنگ و کشتار بیگناهان از سراسر عالم خشک بشه و محو بشه.
آمی